مـا تــشـنـه‌ایـم، تـشـنـۀ مــاه مـحــرمـت            بی‌تـاب روضـۀ تـو و دلـتـنگ مـاتـمـت
هر وقت از تمام جهـان خـسته می‌شویم            پـر مـی‌کـشـیـم سـوی حـسـیـنـیـۀ غـمت

فرقی نمی‌کند چه کسی نوحه‌خوان شود            می‌سوزد آه جان و دل از داغ اعـظمت
بی‌تـاب می‌شـویم به یک ذکر یا حـسین            غـرق تـلاطـمـیـم چـنـان مـوج پرچـمت
جان می‌دهیم بی‌تو و بی روضه‌های تو            مـائـیم و اشکِ بر تو و لطف دمـادمـت
دیگر بس است شعر، فقط مانده یک کلام:            بـایـد بگـویـم از تـه دل دوسـت دارمـت